Το Άξιον Εστί - Τα Πάθη - Στίχος γ'

Μόνος κυβέρνησα	*	τη θλίψη μου
Μόνος αποίκησα	*	τον εγκαταλειμμένο Μάιο
Μόνος εκόλπωσα	*	τις ευωδιές
Επάνω στον αγρό	*	με τις αλκυονίδες
Τάισα τα λουλούδια κίτρινο	*	βουκόλισα τους λόφους
Επυροβόλησα την ερημιά	*	με κόκκινο!
Είπα: δε θα 'ναι η μαχαιριά	*	βαθύτερη από την κραυγή
Και είπα: δε θα 'ναι το 'Αδικο	*	τιμιότερο απ' το αίμα!
Το χέρι των σεισμών	*	το χέρι των λιμών
Το χέρι των εχτρών	*	το χέρι των δικών
Μου, εφρένιασαν εχάλασαν	*	ερήμαξαν αφάνισαν
Μία και δύο	*	και τρείς φορές
Προδόθηκα κι απόμεινα	*	στον κάμπο μόνος
Πάρθηκα και πατήθηκα	*	σαν κάστρο μόνος
Το μήνυμα που σήκωνα	*	τ' άντεξα μόνος!

Μόνος απέλπισα	*	το θάνατο
Μόνος εδάγκωσα μες στον Καιρό	*	με δόντια πέτρινα
Μόνος εκίνησα	*	για το μακρύ
Ταξίδι σαν της σάλ	*	πιγγας μες στους αιθέρες!
'Ηταν στη δύναμή μου η Νέμεση	*	το ατσάλι κι η ατιμία
Να προχωρήσω με τον κορνιαχτό	*	και τ' άρματα
Είπα: με μόνο το σπαθί	*	του κρύου νερού θα παραβγώ
Και είπα: με μόνο το 'Ασπιλο	*	του νου μου θα χτυπήσω!
Στο πείσμα των σεισμών	*	στο πείσμα των λιμών
Στο πείσμα των εχτρών	*	στο πείσμα των δικών
Μου, ανάντισα κρατήθηκα	*	ψυχώθηκα κραταιώθηκα
Μία και δύο	*	και τρείς φορές
Θεμέλιωσα τα σπίτια μου	*	στη μνήμη μόνος
Πήρα και στεφανώθηκα	*	την άλω μόνος
Το στάρι που ευαγγέλισα	*	το 'δρεψα μόνος!

-- Οδυσσέας Ελύτης